Recensie: The Messenger | Regie: Oren Moverman | Speelduur: 112 minuten

“This is a zero-defect mission, a pure hit-and-get operation” legt kapitein Tony Stone (Woody Harrelson) zijn nieuwe leerling, sergeant Will Montgomery (Ben Foster) uit, terwijl hij zijn watermeloen verorbert. Dan heeft hij het niet over een mogelijke missie in Irak, maar over de inval die hij dagelijks doet bij de families van gesneuvelde soldaten.

Stone doet dit aan de hand van een script en gaat pas weg als hij het voorgedrukte riedeltje (uit naam van de minister van defensie) aan de ontvanger heeft overgebracht, hoe pijnlijk de situatie ook mag zijn. Zijn terughoudende protegé zit iets anders in elkaar. In tegenstelling tot zijn kapitein heeft de jonge sergeant wel de nodige actie gezien, kameraden verloren en blijvend letsel overgehouden aan de oorlog.

Ondanks dat de beide heren een totaal verschillende emotionele invalshoek hebben, zie je toch langzaam een geloofwaardige band ontstaan. Harrelson overtuigt als voormalig alcoholist en dat leverde hem de oscarnominatie voor beste mannelijke bijrol op. Ben Foster is minstens net zo goed als de herstellende militair die kalm oogt, maar net zo makkelijk ieder moment kan bezwijken door post traumatische stress.

Debuterend regisseur Oren Moverman levert met The Messenger een typisch Amerikaans drama af, maar gaat bijzonder subtiel om met de zwaar beladen confrontaties van de heren met de ondankbare taak om een levensveranderende boodschap over te brengen. Na Jim Sheridan’s remake van Brothers vorig jaar, opnieuw een sterk oorlogsdrama waarin het thuisfront centraal staat.