Recensie: Mother (Madeo) | Regie: Bong Joon-Ho | Speelduur: 128 minuten

Toen een zekere Quentin Tarantino de lijst van zijn 20 favoriete films sinds 1992 (het jaar dat zijn regiedebuut Reservoir Dogs verscheen) presenteerde, viel het op dat er twee films van de Koreaanse regisseur Bong Joon-Ho in voorkwamen. Dit waren The Host uit 2006 en Memories of Muder uit 2003. Een link tussen de twee regisseurs zou kunnen zijn dat de Koreaan, net als Tarantino, maar al te graag met de genreconventies speelt. En net als Tarantino is hij er verdraaid goed in.

Gevoelens van tegenstrijdigheid ontstaan al in de openingsscène, waarin een dame op leeftijd zich aanvankelijk ongemakkelijk door een korenveld beweegt, maar langzaam overgaat in een sierlijke dans. We leren haar kennen als moeder van de 27 jarige Do-Joon, die door zijn geestelijke gesteldheid volledig van haar afhankelijk lijkt. Ze werkt in haar eigen kruidenapotheek, waarin zij ongelicenseerd acupunctuur bedrijft. Daarnaast probeert ze haar zoon zoveel mogelijk uit de problemen te houden. Haar leven verandert drastisch wanneer Do-Joon onder zeer dubieuze omstandigheden verdacht wordt van de moord op een jong meisje en wordt vastgezet.

Met dit gegeven ontpopt Mother zich de eerste anderhalf uur als een conventionele whodunit in de stijl van het eerdergenoemde Memories of Murder. Waar we daar nog de wrede en grotendeels incompetente politie volgde in hun onderzoek, is het hier de wanhopige moeder die op zichzelf is aangewezen om haar zoon’s onschuld te bewijzen. Bong Joon-Ho verandert regelmatig van toon door menselijke tragedie af te wisselen met suspense, humor en een suggestieve vertelling. Hierdoor komen plotwendingen voor publiek net zo uit de lucht vallen als voor de overtuigende personages, waardoor zelfs het ongeloofwaardige een realistisch tintje krijgt.

In het laatste half uur overtreft Bong Joon-Ho alle verwachtingen met een ontknoping die een scala aan emoties weet los te maken. Door de betoverende muziek en subliem camerawerk zullen veel beelden, in het bijzonder de slotscène, nog lang blijven naspoken. En net als Tarantuno bewijst Bong Joon-Ho zich met zijn vierde speelfilm een regisseur van eenzame klasse.