Recensie: Inception | Regie: Christopher Nolan | Speelduur: 148 minuten

Wanneer de regisseur van zowel door critici als publiek bejubelde kaskrakers als Batman Begins en The Dark Knight en artistieke hoogstandjes als Memento en The Prestige een origineel script inlevert voor een science-fiction actiespektakel dat zich voornamelijk afspeelt binnen “de architectuur van het menselijk brein” kun je als studio een aantal dingen doen. Je kunt de man vriendelijk danken voor zijn originele inbreng, en hem wijzen op de financiële risico’s die het hedendaagse Hollywood lijken te domineren. Of je kunt hem over alle middelen beschikken om een bijdrage te leveren aan een potentieel stukje filmgeschiedenis. Warner Brothers koos voor het laatste en liet Christopher Nolan zijn absolute  meesterwerk maken.

In Nolan’s wereld bestaat er een technologie waarin mensen in staat zijn om de onderbewuste geest binnen te treden en rond te dwalen in iemands dromen. Op deze manier worden deze personen (extractors) in staat gesteld om ideeën of geheimen te stelen. Maar wat als je in iemands droom een idee plant (inception)? Een idee dat hij later, als hij wakker is, zal ervaren als zijn eigen. Onmogelijk beweren sommigen. Maar de gedreven Dom Cobb (sterke rol van Leonardo Dicaprio) denkt daar anders over. Hij is de beste in het vak en wanneer de bijzonder invloedrijke zakenman Saito (Ken Watanabe) hem vraagt inception te plegen, grijpt hij de kans met beide handen aan.

Met een knap geconstrueerd script weet Nolan een bijzonder lastig concept uit te leggen, zonder dat het de verhaallijn in de weg zit. De wijze waarop hij de vele regels van Inception volledig in dienst van het verhaal laat werken, zonder in al te veel detail te treden, is werkelijk bewonderenswaardig. De thematiek is subliem verpakt in een goed gedoseerde actiefilm die de nodige spanning, drama en humor bevat.

Nolan presenteert de droomwerelden met inventieve trucs, technisch vernuft en groots opgezette decors in zes verschillende landen. Maar naast al zijn interessante ideeën en visuele hoogstandjes weet hij het knap opgebouwde verhaal een extra lading mee te geven door het volledig te centreren rondom de motivaties van de hoofdpersoon. Cobb mag de beste zijn in wat hij doet, toch lijkt hij niet in staat zijn eigen dromen (in de vorm van Marion Cotillard) afzijdig te houden. Zijn motivaties zijn gegrond, interessant en vooral geloofwaardig. Net als in Memento, zien we een gekwelde protagonist die volledig in dienst staat van zijn uiteindelijke doel.

Met Inception weet Nolan het hoge, en vooral kwalitatief indrukwekkende, blockbuster gehalte feilloos te combineren met ambitieuze thematiek en intellectueel uitdagende vragen. In een tijd waarin Hollywood het grote geld steeds meer lijkt te investeren in ongeïnspireerde vervolgfilms en remakes geeft Nolan ons een origineel, verfrissend meesterwerk dat ons weer doet herinneren waarom we zo graag naar de film gaan.

Inception draait vanaf 22 juli in de bioscoop.