Recensie: Agora | Regie: Alejandro Amenábar | Speelduur: 127 minuten

Ratio en religie botsen in deze reconstructie van het stukje geschiedenis rondom de wiskundige en filosoof Hypatia (prachtrol voor Rachel Weisz). De dame die zich liever bezighield met astronomie dan de aandacht van diverse mannen (lees: haar studenten) mocht haar tijd ver vooruit zijn, de periode waarin zij haar theorieën openbaarde was haar minder gunstig gezind.

Hypatia’s verhaal speelt zich af 391 na Christus, waar de van oorsprong Griekse dame haar dagen lesgevend doorbrengt in de grote bibliotheek van Alexandrië. De christenen maken hun opmars, wat leidt tot de uitbraak van rellen die uiteindelijk ook de bibliotheek bereiken en een groot gevaar vormen voor de atheïstische Hypatia.

Schrijver/regisseur Alejandro Amenábar mocht voor zijn laatste film Mar Adentro (The Sea Inside) nog een Oscar in ontvangst nemen en dat gaf hem wellicht de mogelijkheid om 5 jaar later deze, voor Europese begrippen, zeer groots opgezette film te maken. Het Egypte van de vierde eeuw is met geweldige decors en fraaie luchtopnamen van de Nijl dan ook zeer indrukwekkend nagemaakt en in beeld gebracht.

Amenábar had zelf een groot aandeel in het scenario dat regelmatig uitnodigt tot denkwerk, maar halverwege toch de aandacht wat af doet zwakken. Je mag verwachten dat de krachtige Hypatia, het middelpunt zou zijn van haar eigen stukje geschiedenis. Een stuk geschiedenis dat bovendien voor het eerst is verfilmt. Helaas draait het in Agora nog te veel om de mannen die graag deel uit willen maken van haar leven en het religieuze extremisme dat Alexandrië op dat moment kenmerkte.

Hiermee kan de film enerzijds wel een thema aankaarten dat ook vandaag de dag nog veel terugkomt, anderzijds brengt Hypatia’s verhaal hierdoor niet veel meer dan het kleine beetje wat al te boek stond. Agora is een knap vormgegeven vertelling van een belangrijk stukje geschiedenis dat af en toe haar middelpunt lijkt te zijn vergeten.