Recensie: Cold Souls | Regie: Sophie Barthes | Speelduur: 101 minuten

Nadat ze “Modern man in search of a soul” van psycholoog Carl Jung had gelezen stond schrijver/regisseur Sophie Barhtes ineens in een rij achter Woody Allen. Deze stond volledig uit z’n slof te schieten, omdat hij maar niet kon bevatten dat zijn ervaren ziel slechts het formaat had van een doperwt. Aan de hand van deze droom begon ze aan haar script. Uit praktische overwegingen maakte de Woody Allen uit de droom plaats voor acteur Paul Giamatti op het papier en hiermee was de basis voor Cold Souls gelegd.

>>Lees verder< <

Recensie: Inception | Regie: Christopher Nolan | Speelduur: 148 minuten

Wanneer de regisseur van zowel door critici als publiek bejubelde kaskrakers als Batman Begins en The Dark Knight en artistieke hoogstandjes als Memento en The Prestige een origineel script inlevert voor een science-fiction actiespektakel dat zich voornamelijk afspeelt binnen “de architectuur van het menselijk brein” kun je als studio een aantal dingen doen. Je kunt de man vriendelijk danken voor zijn originele inbreng, en hem wijzen op de financiële risico’s die het hedendaagse Hollywood lijken te domineren. Of je kunt hem over alle middelen beschikken om een bijdrage te leveren aan een potentieel stukje filmgeschiedenis. Warner Brothers koos voor het laatste en liet Christopher Nolan zijn absolute  meesterwerk maken.

>>Lees verder< <

Recensie: Youth In Revolt | Regie: Miguel Arteta | Speelduur: 90 minuten

Daar is weer zo’n knotsgekke indiekomedie, vol dubieuze personages en guitige teksten. En daar is ook weer Michael Cera als het welbespraakte buitenbeentje met grote dromen, wilde fantasieën maar een groot gebrek aan zelfvertrouwen. Zijn we Cera’s routinematig handelen en dit soort komedies (met het tegenvallende Gigantic nog vers in het geheugen) niet een beetje zat aan het worden? Integendeel, Youth in Revolt is één van de leukste film van 2010 tot nu toe!

>>Lees verder< <

Recensie: Harry Brown | Regie: Daniel Barber | Speelduur: 103 minuten

Wanneer Harry Brown (Michael Caine) ’s ochtends wakker wordt in zijn klinisch opgeruimde appartementje in een Londense achterstandswijk weet hij al precies hoe zijn dag eruit ziet. Ontbijt, afwas en dan een lange wandeling richting ziekenhuis, om zijn doodzieke vrouw te bezoeken. Die wandeling zou korter kunnen, ware het niet dat de voetgangerstunnel wordt bezet door plaatselijke hangjongeren die overal een excuus in vinden om over te gaan op geweld en hiermee de gehele buurt terroriseren.

>>Lees verder< <

Recensie: Mother (Madeo) | Regie: Bong Joon-Ho | Speelduur: 128 minuten

Toen een zekere Quentin Tarantino de lijst van zijn 20 favoriete films sinds 1992 (het jaar dat zijn regiedebuut Reservoir Dogs verscheen) presenteerde, viel het op dat er twee films van de Koreaanse regisseur Bong Joon-Ho in voorkwamen. Dit waren The Host uit 2006 en Memories of Muder uit 2003. Een link tussen de twee regisseurs zou kunnen zijn dat de Koreaan, net als Tarantino, maar al te graag met de genreconventies speelt. En net als Tarantino is hij er verdraaid goed in.

>>Lees verder< <

Recensie: The A-Team | Regie: Joe Carnahan | Speelduur: 121 minuten

Een speelfilm gebaseerd op de bekende formule van een oude televisieserie lijkt een typische zet van het inspiratieloze Hollywood van de laatste jaren. Deze keer werden er vier nieuwe gezichten gevonden om, overduidelijk, een franchise te starten die zijn bron vindt in The A-Team. Je kent ze wel, de vier huurlingen die meer dan twintig jaar geleden bijna honderd afleveringen achter elkaar hetzelfde kunstje deden. En hoewel hetzelfde kunstje ook in dit A-Team weer herhaald wordt, mag die franchise er op deze manier best gaan komen.

>>Lees verder< <