Artikel: De 11 slechtste bioscoopfilms van 2009

Elf films die dit jaar de Nederlandse bioscopen hebben vervuild. Ik heb niet alles gezien, dus mocht er iets ontbreken of ben je het er niet mee eens… voel je vrij om dat onderaan te melden. Later op de dag volgt de lijst met de 11 beste bioscoopfilms van 2009.

11. Gamer

Van de makers van Crank, ik had het dus misschien wel kunnen moeten weten, komt deze ADHD videoclip dat zich presenteert als een videospel. Het vaste regieduo Neveldine/Taylor doet weinig met de sociale kritieken waar het concept zich uitstekend voor leent, maar gaan vol uit hun pan om zoveel mogelijk actie te tonen. Prima, maar veel actie maakt geen goede actiefilm. Het mag dan geweldig zijn om Michael C. Hall een dansje te zien doen, maar verder is Gamer toch niets meer dan een hyperactieve variant op Death Race (2000).

10. Ice Age: Dawn of the Dinosaurs

Ondanks de prachtige animatie is Ice Age 3 de meest overbodige film uit de serie. Vijf schrijvers waren ervoor nodig om een film op papier te zetten waarbij het meest glorieuze moment de eenzaamheid van een afgedankt eikeltje weergeeft. Het dragen van een 3D bril zal daar weinig aan veranderen. Wil je toch een film zien over een zooitje ongeregeld tussen de dino’s, kijk dan Will Ferrell’s Land of the Lost die de bioscopen dit jaar hebben overgeslagen. Overigens zullen de kinderen dit waarschijnlijk minder waarderen.

9. The Ghost of Girlfriend’s Past

Zelden zo’n nare trailer gezien dan voor deze film. Als je echter op 10km boven de aarde zweeft op weg naar een ver vakantieoord is Jennifer Garner ongeveer het mooiste waar je naar kunt kijken. Helaas schepte de trailer een perfect beeld van de film dat een nare toevoeging is binnen het genre dat dit jaar sowieso al niet veel hoogvliegers kende. Van Matthew McConaughey zijn we het inmiddels wel gewend, maar wat iemand als Michael Douglas heeft bewogen hieraan mee te werken is mij een raadsel.

8. Transformers: Revenge of the Fallen

Michael Bay en zijn explosies. Het is gemakkelijk hierover te zeuren, ware het niet dat ik het in de eerste Transformers wel kon waarderen. Maarja, dit is deel 2 dus alles mag groter en langer(!). De belachelijke samenloop van omstandigheden in dit gedrocht dat schrijversduo Orci/Kutzman hun verhaal hebben genoemd borduurt louter verder op de zwakheden van het eerste deel. En aangezien dit er nogal wat zijn kan zelfs Optimus Prime’s actie in de bossen het niet meer goedmaken. Dit is zinloos geweld in zijn zuiverste vorm, getuige ook de verkrachting van Steve Jablonsky’s eigen soundtrack.

7. Seven Pounds

Het grootste compliment dat je deze film kunt maken is dat het erg zijn best doet om te ontroeren. Dit neemt niets weg van het feit dat het inhoudelijk behoorlijk rommelt. Will Smith heeft altijd een neus gehad voor aardige rollen, waardoor ik vermoed dat hij op basis van de vorige collaboratie (The Pursuit of Happyness) met regisseur Gabriele Muccino het script voor Seven pounds niet eens heeft gelezen. Misschien dat hij daarom heel de film zo moeilijk kijkt.

6. The Boat That Rocked

Ik ben niet de grootste fan van Richard Curtis, maar zijn eerdere werken hadden altijd wel een bepaalde charme. Met The Boat That Rocked lijkt hij dit volledig overboord te hebben gegooid. Het resultaat is een zinkend schip met hooguit twee geslaagde grappen. Als je al denkt dat de maritieme metaforen in deze tekst afgezaagd zijn, wacht maar tot je de film ziet.

5. Towelhead

Je kunt er waarschijnlijk uren over discussiëren, Alan Ball’s regiedebuut gaf hier voldoende stof voor. Hij snijdt met dit confronterende drama een aantal bijzonder interessante (lees: gevoelige) thema’s aan, alleen brengt hij het wel heel erg overdreven. Wat voor de één misschien uitpakt als een zeer geslaagd drama, werd voor mij één van de meest nare ervaringen vanuit een bioscoopstoel dit jaar.

4. The Taking of Pelham 123

Terwijl G.I. JOE en Transformers, met recht, werden neergesabeld door het overgrote deel van de pers, leek dit overgestileerde treinongeluk van Tony Scott te profiteren van, iets dat op mij overkomt als, een misplaatst gevoel voor vergevingsgezindheid. Denzel Washington imponeert als altijd, maar krijgt weinig steun van het verhaal en de raadselachtige keuzes van zijn personage die tegen het einde al zijn geloofwaardigheid verliest. Om nog maar te zwijgen van John Travolta’s overacting.

3. Righteous Kill

Al Pacino had met 88 Minutes al een behoorlijke misser te pakken, maar hé… hij moet ook eten nietwaar? Dus op herhaling met dezelfde regisseur en om deze voorspelbare onzin nog meer naamsbekendheid te geven werd Robert De Niro erbij gehaald. Uiteindelijk maakt 50 Cent toch meer kapot dan twee legendes goed kunnen maken. Hoe gangster is dat!?

2. Fighting

Mijn verwachtingen waren al niet al te hoog, maar net als die vechtfilm van vorig jaar (Never Back Down) is ook dit uw typische clichéfilm, inclusief het slechte acteerwerk (zelfs van Terrence Howard!) wat hierbij lijkt te horen. En als je een film dan toch Fighting noemt en geen interessant verhaal te vertellen hebt, is het misschien raadzaam ook wat gevechten te laten zien die de moeite waard zijn.

1. Couples Retreat

Onbegrijpelijk dat twee oprecht grappige heren als Vince Vaughn en Jon Favrau het presteren om een film neer te pennen, zelf de hoofdrollen te pakken en met hulp van mensen als Jason Bateman en Kirsten Bell werkelijk geen seconde in de buurt komen van iets dat ook maar lijkt op een lach. De eindeloze, nietszeggende dialogen leiden verschrikkelijk af van het gebrek aan humor, en andersom. In vergelijking met deze film kun je Lars von Trier’s Antichrist nog beter als een ‘couples retreat’ beschouwen.

Discussie: Door welke films wilde jij jezelf dit jaar aan je schoenveters ophangen?