Artikel: De 11 beste bioscoopfilms van 2009

Na een elftal van teleurstellingen te hebben opgesteld werpen we een blik op de elf films die de Nederlandse bioscopen dit jaar hebben verrijkt. Zoals altijd ben je van harte uitgenodigd om onderaan te reageren.

11. The Reader

Geen kip ging The Reader bekijken, althans dat was de grap in Hugh Jackman’s openingsnummer bij de Oscarceremonie. Pijnlijk, want de cijfers wijzen uit dat hij er niet ver naast zit en dat is toch jammer als je ziet hoe Bernhard Schlink’s boek is vertaald naar film. Kate Winslet won eindelijk haar felbegeerde Oscar en maakte naast David Kross en de altijd sterke Ralph Fiennes veel indruk. Een bijzonder goed oorlogsdrama dat een veel groter publiek had verdiend.

10. Up

Vanaf die openingsmontage, die je onverwacht naar de zakdoek doet grijpen, nemen de animatiekunstenaars van Pixar je mee op een kinderlijk, kleurrijk avontuur. Het zou Pixar niet zijn als de film geen volwassen humor en een ongeforceerde moraal zou bevatten waardoor dit conventionele verhaal toch uitpakt tot één van de meest genietbare films van het jaar.

9. De Laatste Dagen van Emma Blank

Alex van Warmerdam schreef, regisseerde, speelde de rol van Theo en componeerde de muziek voor dit verhaal over het meest verontrustende huishouden sinds de familie Flodder, dat is gebaseerd op zijn eigen toneelstuk. Door middel van absurde situaties en scherpe dialogen komen we lachend tot de beweegredenen van de onderdanen van de tirannieke en tevens doodzieke Emma Blank. Veruit de beste Nederlandse productie van het afgelopen jaar, wat de hele rel rondom de oscarinzendingen helemaal dubieus maakt.

8. District 9

In dit baanbrekende, realistisch ogende science-fiction verhaal nemen we in documentairestijl kennis van de komst, en vooral verwaarlozing, van een grote groep onuitgenodigde gasten. Thema’s als apartheid en xenofobie worden gecombineerd met sterke actiescènes die door het gebruik van handheld camera’s een aantal fantastische, video-game achtige shots opleveren. En dat allemaal voor een slordige 30 miljoen dollar.

7. Das weiße Band

Een val te paard, een sterfgeval, een ontvoering en zware mishandeling. Allemaal gebeurtenissen in een klein Duits dorp vlak voor het uitbreken van de eerste wereldoorlog. Gebeurtenissen die, als we de inmiddels stokoude verteller mogen geloven, echter meer kenmerkend zijn voor de oorlog die hierop zou volgen. Het verschil tussen goed en kwaad is net zo helder als de adembenemende zwart-wit cinematografie. De shockvalue ligt lager dan wat we van Haneke gewend zijn, maar zoals bij alle werken van de Oostenrijker blijft het psychologische element nog lang naspoken.

6. Departures

Deze Japanse tranentrekker gooide hoge ogen bij de heren/dames van de Academy en won, misschien tegen de verwachting in, de Oscar voor beste buitenlandse film. Met goed recht, want ondanks een enkele poging iets tè filosofisch over te komen schept de film een prachtig beeld van het bescheiden ritueel dat een overledene voorbereid op de laatste reis. Hiermee laat het zowel de emotionele nabestaanden als het bioscooppubliek achter met een mooie herinnering.

5. Let The Right One In

Net als de Amerikaanse ‘variant’ (Twilight) beschrijft Let The Right One In de bijzondere band tussen een vampier en een mens. Beide films zijn gebaseerd op een boek en dat is ongeveer waar de overeenkomsten ophouden. Verschillen zijn er ook, want wat Twilight ontbreekt aan sterk acteerwerk, pakkend verhaal en visuele verrijking maakt Let The Right One In precies het pakkende drama maakt dat het is. En wie het heeft gemist, mag zich volgend jaar alvast verheugen op de Amerikaanse remake.

4. Star Trek

Één van de weinige bezwaren uit deze herstart van deze franchise, die voor de komst van J.J. Abrams volledig op z’n gat lag en louter nog werd gekeken door een selecte groep loyale fans, was dat de opening misschien wel de sterkste scène was uit de film. Toch blijft het voor de volle twee uur vermakelijk wanneer we de oude namen weer terug zien komen in de vorm van een jonge cast. Star Trek is herrezen en terug in de vorm van een ijzersterke blockbuster waarbij ook het grote publiek kan meegenieten van avonturen die voorheen alleen bij Trekkies interessant waren.

3. Slumdog Millionaire

Het met Oscars beladen, hedendaagse sprookje dat ons vanuit de sloppenwijken van Mumbai langs de Taj Mahal uiteindelijk bij de studio’s van ‘who want’s to be a millionaire’ brengt. De film combineert de flair van Bollywood uitstekend met de harde realiteit. A.R. Rahman’s up-tempo soundtrack past perfect bij de snelle plaatjes zoals Danny Boyle deze met co-regisseur Loveleen Tandan heeft geschoten en om de film al die Oscars binnen te zien slepen was bijna net zo’n groot genot als de film zelf.

2. Inglourious Basterds

Ik kon maar niet warmlopen voor Quentin Tarantino’s langverwachte Inglourious Basterds. De film werd verkocht op het personage van Brad Pitt, waardoor de briljante Christoph Waltz, Michael Fassbender en Mélanie Laurent pas indruk maakte bij de eerste screening. Aangezien de meester ons toch wist in te pakken met een geweldig, bijna sprookjesachtig verhaal, over een film in een film en een queste naar wraak zouden (en zullen) er nog vele kijkbeurten volgen. Zelden was ik zo blij om mijn ongelijk bewezen te zien.

1. (500) Days of Summer

Schrijvers Scott Neustadter en Michael H. Weber vonden een unieke balans tussen de schoonheid van het verliefd zijn en de pijn van onbeantwoorde liefde. Regisseur Marc Webb verpakte dit in een perfecte muziekvideo met inventieve trucjes, waarbij we op non-chronologische wijze een blik werpen op de onvolmaakte relatie tussen Joseph Gordon-Levitt en Zooey Deschanel, wiens levens gedurende 500 dagen onherroepelijk aan elkaar zijn verbonden. Ondersteunt door een geweldige sountrack geeft (500) Days of Summer een bijzonder oprechte kijk op de liefde.

Discussie: Welke films maakte het afgelopen jaar het meeste indruk op jou?